__TOC__ delator () ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) ktoś, kto denuncjuje, donosi; zdrajcaHalina Rybicka, Losy wyrazów w języku polskim, PWN, Warszawa 1976, s. 16. (1.2) osoba okradziona na ulicySłowniczek gwary więziennej, „Język Polski” nr 10/1913, s. 297.
(1.1)
(1.1) – Rozumiem, rozumiem! – zakrzyknął pan Zagłoba. – On to musiał Bohuna na złość puścić. Ale to kryminał taka sprawa i gardłem pachnie. Pierwszy będę delatorem!H. Sienkiewicz, Ogniem i mieczem.
(1.1) denuncjator, denuncjant, donosiciel, oskarżyciel
delatorstwo delatorski
(1.1)
angielski: (1.1) delator białoruski: (1.1) даносчык duński: (1.1) delator , øretuder
delator ()
rzeczownik (1.1) donosiciel
delator ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) donosiciel (1.2) oskarżyciel przymiotnik (2.1) donoszący, denuncjujący delator , delatora ; delatores , delatoras
delatador
delatable delatar
, delatōris