syczeć () ,
czasownik nieprzechodni niedokonany ( syknąć) (1.1) emitować dźwięk przypominający głoskę s (1.2) mówić ze złością, z pasją
(1.1-2)
(1.1) Gdy wstała, kot zaczął wrogo syczeć. (1.1) Próżno gęsi, szyjami wywijając, chrypią, / Próżno gęsiory sycząc napastnika szczypiąAdam Mickiewicz: Pan Tadeusz. (1.2) — Głupia… precz!… — syknęła baronowaBolesław Prus: Lalka.
(1.1) sykać
syczek /, syk, syczenie
angielski: (1.1) hiss; (1.2) hiss duński: (1.1) hvæse; (1.2) hvæse norweski (bokmål): (1.1) hvese, kvese; (1.2) hvese, kvese norweski (nynorsk): (1.1) kvese, kvesa; (1.2) kvese, kvesa staroangielski: (1.1) hwistlian szwedzki: (1.1) väsa ukraiński: (1.1) сичати; (1.2) сичати