niemieć () , ,
czasownik nieprzechodni niedokonany ( oniemieć) (1.1) tracić mowę, umiejętność wysłowienia się
(1.1)
(1.1) W dzieciństwie Celestynie zdarzało się niemieć ze strachu podczas burzy. (1.1) Jak śpiewać, aby nie niemieć i nie mieć bólu gardła? (1.1) Za każdym razem, gdy ją widział, niemiał z zachwytu.
(1.1) niemieć z / ze +
(1.1) zaniemówić, zatchnąć się
niemota /, niemienie niemy oniemieć
(1.1) Nie mylić z pisownią nie z bezokolicznikiem mieć: nie mieć (pisownia rozłączna).
angielski: (1.1) become speechless duński: (1.1) blive stum niemiecki: (1.1) verstummen