__TOC__ mener ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) przywódca, kierownik, główna osobowość ugrupowania lub ruchu, najczęściej lewicowego
(1.1)
(1.1) Pionierzy świadomego macierzyństwa w Niemczech powiedzieli to wręcz menerom socjalizmu, stwierdzając, że ci, jako „wodzowie proletarjatu“ nie bardzoby chcieli, aby ten proletarjat… przestał być proletarjatem.
mener ()
czasownik (1.1) wieść, prowadzić, poprowadzić, doprowadzić (1.2) dowieźć, doprowadzić (1.3) przeprowadzać (1.4) mieć przewagę, dominować
(1.1) mener dans / en
mener à fin (1.3) mener une opération
(1.4) dominer
meneur
mener par le bout du nez / mener par le nez • mener quelqu'un à bien • mener en bateau / mener quelqu'un en bateau • ne pas en mener large • mener telle vie • mener le bal • mener à la baguette • mener une vie de chien • mener une vie de château przysłowie tous les chemins mènent à Rome
(1)