tumulus ()
, , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) kopiec ziemny usypany nad grobowcem
(1.1) tumulus; tumuli
(1.1) kurhan
(1.1) kopiec
(1.1)
angielski: (1.1) tumulus francuski: (1.1) tumulus łaciński: (1.1) tumulus
tumulus ()
rzeczownik (1.1) kurhan, tumulus
(1.1) tumulus; tumuli
tumulus ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) kurhan, tumulus
(1.1) tumulus; tumuli
tumulus ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) pagórek, kopiec (1.2) mogiła, grób, grobowiec, kurhan (1.3) stos, sterta
(1.1-3) tumulus, tumuli
(1.1) Planities erat magna et in ea tumulus terrenus satis grandis (…) Legionem Caesar, quam equis devexerat, passibus CC ab eo tumulo constituit.Gajusz Juliusz Cezar: De bello Gallico (O wojnie galijskiej), księga I, rozdz. 43 → Była ogromna równina, a na niej kopiec ziemny całkiem pokaźny (…) Cezar ustawił legion, który był przetransportował (ze sobą) konno, 200 kroków od tego pagórka. (1.2) Corpus non igni abolitum, ut Romanus mos, sed regum externorum consuetudine differtum odoribus conditur tumuloque Iuliorum infertur.Tacyt: Roczniki (Annales), 16. 6. → Ciało (Poppei) nie zostało strawione przez ogień zgodnie z rzymskim obyczajem, ale podług obcego obrządku (Poppei) wypchane zostało wonnościami, zabalsamowane i pogrzebane w grobowcu Juliuszy.
tumor tumefacio, tumeo, tumesco, tumulo tumidus, tumulosus