bankrut () , ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) osoba lub firma, która ogłosiła niewypłacalność (1.2) osoba lub firma, której grozi niewypłacalność (1.3) ktoś, kto się skompromitował, zawiódł zaufanie, doznał klęski
(1.1-3)
(1.2) Przedsiębiorstwo, którego kierownik używa pieczątki „zarządca komisaryczny”, jest postrzegane jako bankrut (1.3) Niestety, zły los niweczył wszystkie nadzieje. Nie widzi pani, że jestem życiowym bankrutem?
(1.1) stać się bankrutem • zostać bankrutem (1.3) bankrut polityczny / moralny / życiowy
bankructwo , bankrutowanie bankrutka bankrutować , zbankrutować bankrucki
od XVIII wieku, wcześniej postać bankret < → złamana ławka, ten, co ma pęknięty bank < Roztrząsania, „Poradnik Językowy” nr 4/1919, s. 57.
angielski: (1.1) bankrupt arabski: (1.1) مفلس białoruski: (1.1) банкрут ; (1.3) банкрут bułgarski: (1.1) банкрут francuski: (1.1) failli , banqueroutier interlingua: (1.1) bancaruptero litewski: (1.1) bankrotas macedoński: (1.1) банкрот niemiecki: (1.1) Bankrotteur , Pleitier rosyjski: (1.1) банкрот ukraiński: (1.1) банкрот , банкрут włoski: (1.1) bancarottiere , fallito