__TOC__ hul ()
(1) (2)
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) dziura, otwór (1.2) ubytek (dziura w zębie) (1.3) dziura (miejscowość biedna, położona z dala od cywilizacji) (1.4) pochwa przymiotnik (2.1) pusty w środku (2.2) głuchy (o dźwięku)
(1) et hul, hullet, huller, hullene (2) hul, hult, hule
(1.1) Løberen faldt ned i et hul og brækkede ben. → Biegacz wpadł do dziury i złamał nogę. (1.2) Mange folk tror, at man vågner op med mange huller i sine tænder, blot hvis man har spist et enkelt bolsje. → Wiele osób uważa, że wystarczy zjeść jednego cukierka, aby obudzić się z mnóstwem dziur w zębach.
(1.2) tandhul (1.4) skede
drikke som et hul i jorden → pić jak szewc • sort hul → czarna dziura • hul i hovedet • hul i maven
(1.1) (2.1)
hul ()
rzeczownik (1.1) dziura