łajdak () , ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) człowiek postępujący niezgodnie z normami etyki, godny pogardy
(1.1)
(1.1) Jak można seksualnie wykorzystywać małoletnie dziecko? Dla mnie taki człowiek to najgorszy łajdak. (1.1) Nawet największy złoczyńca, najgorszy łajdak, czy zbrodniarz może mieć wyrzuty sumienia. (1.1) Powiedzcie temu łajdakowi, żeby się tu nawet nie pokazywał!
(1.1) nikczemnik, nędznik, kanalia, niegodziwiec, drań, łotr, szubrawiec, szuja, bydlak, ścierwo, gadzina, parszywiec, plugawiec, łachudra, szmata, menda
łajdus , łajdaczyna , łajdactwo , łajdusostwo , łajdaczenie się łajdaczek łajdaczka , łajdaczyna łajdaczyć się łajdaczy, łajdacki łajdacko
→ wałkoń, próżniak, nierób, utworzone od → wałęsać się, obijać się wywodzenie tego wyrazu z → nicpoń, leń, hulaka, rozpustnik, pijak jest odrzucane, przyjmuje się odwrotny kierunek zapożyczenia (z polskiego, zapewne przez białoruski, do litewskiego)
angielski: (1.1) scoundrel białoruski: (1.1) нягоднік , лайдак duński: (1.1) skurk , slyngel esperanto: (1.1) fihomo, fiulo, fripono hiszpański: (1.1) canalla interlingua: (1.1) picaro, scelerato kaszubski: (1.1) łajdôk nowogrecki: (1.1) κάθαρμα rosyjski: (1.1) зашкварщик szwedzki: (1.1) usling , niding , lymmel , slyngel , kanalje , skurk , bov ukraiński: (1.1) лайдак , лайдака wilamowski: (1.1) bi̐nbŭn , binbun , łajdok , łȧjdok