tłumić ()
, ,
czasownik (1.1) ograniczać, zmniejszać nasilenie czegoś (1.2) (o buncie, powstaniu, rebelii) zwalczać, usiłować doprowadzić do poddania się (kapitulacji) powstańców / rebeliantów (1.3) (o emocjach, uczuciach, odczuciach) powstrzymywać, hamować, nie dawać upustu; starać się nie okazywać uczuć
(1.1-3)
(1.2) Jesienią 1944 tłumi powstanie na Słowacji. W 1945, pod koniec wojny, ginie w tajemniczych okolicznościach1944.pl.
(1.1) tłumić kaszel / płacz (1.2) krwawo tłumić powstanie / rebelię (1.3) tłumić w sobie gniew / agresję / emocje / uczucia / żal / złość
(1.1-3) dusić (1.3) tłamsić
stłumić tłumienie , stłumienie , stłumianie , tłumik
angielski: (1.1) smother; (1.2) quash, quell; (1.3) suppress arabski: (1.1) كتم białoruski: (1.1) абмяжоўваць; (1.2) душыць; (1.3) стрымліваць duński: (1.1) dæmpe; (1.2) slå ned; (1.3) dæmpe esperanto: (1.1) sufoki francuski: (1.1) étouffer; (1.2) juguler hawajski: (1.1) ʻumi japoński: (1.3) rosyjski: (1.1) ослаблять; (1.2) подавлять; (1.3) сдерживать rumuński: (1.1) stinge, înăbuși, diminua; (1.2) stinge, înăbuși; (1.3) stinge, înăbuși, reprima szwedzki: (1.2) slå ned, slå ner włoski: (1.3) reprimere