Εφιάλτης ()
rzeczownik, rodzaj męski, nazwa własna (1.1) Efialtes rzeczownik własny użyty jako pospolity, rodzaj męski (2.1) judasz, zdrajca
(1) (2) M10: Εφιάλτη; Εφιάλτες, Εφιαλτών
(1.1) Και περισσότερη τιμή τους πρέπει / όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν) / πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος, / κ' οι Μήδοι επιτέλους θα διαβούνε.Κωνσταντίνος Π. Καβάφης Θερμοπύλες → I jeszcze większej pochwały są godni, / jeśli przewidują (a wielu to przewiduje), / że kiedyś musi pojawić się Efialtes / i że Persowie, w końcu przejdą.tłumaczenie poetyckie Zygmunta Kubiaka
(1.1) (2.1) metonimia od (1.1)