pilnować ()
, ,
czasownik niedokonany (1.1) sprawować nadzór; strzec czegoś lub kogoś (1.2) postępować, trzymając się określonych reguł czasownik zwrotny pilnować się (2.1) uważać na siebie, na swoje postępowanie (2.2) pilnować (1.1) wzajemnie jeden drugiego
(1.1-2) (2.1-2)
(1.1) Czy dzisiaj nadal pilnujesz swojego młodszego brata, Marka? (1.1) Pilnuję, żeby nikt nie zniszczył tych wiktoriańskich regałów i foteli. (1.2) Mariola nie tyje, bo pilnuje diety.
(1.1) pilnować + Andrzej Markowski, Jak dobrze mówić i pisać po polsku, Warszawa 2000.
(1.1) pilnować porządku
(1.1) czuwać, dbać, doglądać;
pilnowanie
pilnować jak oka w głowie • pilnować jak źrenicy oka • pilnować swojego nosa • pilnować własnego nosa
angielski: (1.1) look after, guard, mind, supervise, watch; (1.2) tend białoruski: (1.1) пільнаваць, берагчы chiński standardowy: (1.1) 看 (kàn) duński: (1.1) vogte francuski: (1.1) veiller, surveiller, garder, guetter jidysz: (1.1) היטן (hitn), זען (zen); (2.1) היטן זיך (hitn zich) kaszubski: (1.1) pilowac, òpasowac niemiecki: (1.1) bewachen, warten pali: (1.1) pāti polski język migowy: rosyjski: (1.1) караулить, присматривать rumuński: (1.1) păzi szwedzki: (1.1) vakta, bevaka, se efter, passa ukraiński: (1.1) пильнувати, наглядати włoski: (1.1) sorvegliare, badare wolof: (1.1) deñc