__TOC__ Dekalog () , , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) w judaizmie i chrześcijaństwie: kodeks praw moralno-religijnych przekazany Żydom przez Mojżesza na Synaju;
(1.1)
(1.1) Mojżesz rozbił pierwsze tablice z Dekalogiem po grzesznym uczczeniu przez Hebrajczyków złotego cielca. (1.1) Staram się przestrzegać wszystkich przykazań Dekalogu.
(1.1) (nie) przestrzegać Dekalogu • zachować normy Dekalogu
(1.1) dziesięć przykazań, dziesięć przykazań Bożych; dziesięcioro przykazań
(1.1) kodeks
dekalogowy
(1.1) < < (deka + logos) → dziesięć słówLeksykon religioznawczy, Wydawnictwo Współczesne, Warszawa 1998, s. 58.; Wyj 20; Pwt 5
(1.1) inna pisownia: dekalogPisownia małą literą za:
angielski: (1.1) decalogue, Decalogue baskijski: (1.1) dekalogo, Hamar Aginduak białoruski: (1.1) дэкалог duński: (1.1) dekalog , de ti bud esperanto: (1.1) dekalogo, dek ordonoj fiński: (1.1) kymmenen käskyä francuski: (1.1) décalogue hiszpański: (1.1) decálogo interlingua: (1.1) decalogo jidysz: (1.1) די עשׂרת־הדיברות (di aseres-hadibres), די צען געבאָט (di cen gebot) łaciński: (1.1) decalogus niemiecki: (1.1) Dekalog norweski (bokmål): (1.1) dekalog norweski (nynorsk): (1.1) dekalog nowogrecki: (1.1) δεκάλογος rosyjski: (1.1) декалог słowacki: (1.1) Desatoro , dekalóg starogrecki: (1.1) δεκάλογος szwedzki: (1.1) dekalogen włoski: (1.1) decalogo
Dekalog ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) Dekalog
(1.1)Deklinacja rzeczowników w jęz. niemieckim
(1.1) Zehn Gebote
<