dojechać () ,
czasownik nieprzechodni dokonany ( dojeżdżać) (1.1) jadąc, dotrzeć gdzieś lub zbliżyć się do kogoś, czegoś czasownik przechodni dokonany (2.1) dopaść, dorwać, zniszczyć (kogoś)
(1.1) (2.1)
(1.1) Tak klnąc i sierdząc się na pannę, a czasem na siebie samych warcząc, dojechali do lasu. (2.1) Nie próbuj mnie oszukać, bo cię dojadę.
(2.1) dojechać + (kogoś)
jazda , dojechanie dojeżdżać, jechać jazda
Renata Grzegorczykowa, Zarys słowotwórstwa polskiego. Słowotwórstwo opisowe, wyd. III poprawione, Warszawa 1979, s. 21.
(1.1) białoruski: (1.1) даехаць esperanto: (1.1) alveturi rosyjski: (1.1) доехать ukraiński: (1.1) доїхати