bekennen

__TOC__ bekennen ()

czasownik nierozdzielnie złożony (1.1) przyznać, uznać, przyjąć do wiadomości

(1.1) bekent, bekende, heeft bekend

bekentenis kennen

bekennen ()

czasownik nieregularny, nierozdzielnie złożony (1.1) przyznać (się), przyznawać (się) (1.2) wyznawać, wyznać

(1.1-2)Wiktionary.de, bekennen (Konjugation), dostęp 29.09.2020 bekenn|en (bekennt), bekannte, bekannt (haben)

(1.1) sich zu / () bekennen

(1.1) sich schuldig bekennen

Bekennen , Bekenntnis , Bekanntheit , Bekenner , Bekennerin bekannt

(1.1)