būsenis ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) położenie, stan, sytuacja (1.2) stan (warstwa społeczna) būsenis, būsenes, būseņu, būsenin būsenei, būsenin, būsenemans, būsenins
(1.1) Tenā ni bēi en labbasmu būsenin, kaddan di tennan peisāi ezze tenesse tāwas gallin. → Nie była w dobrym stanie, kiedy napisano jej o śmierci ojca. (1.2) Kummetei, kāigi ukagūraisis būsenis, deznimai alka. → Chłopi, jako najuboższy stan, często głodowali.
būtisku , busnā būtwei
bousennis - Trzeci Katechizm