ułan ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) żołnierz lekkiej kawalerii utworzonej w Polsce w XVIII w.; ;
(1.1)
(1.1) Przybyli ułani pod okienko, • Pukają, wołają: – Puść, panienko!Feliks Gwiżdż: Przybyli ułani pod okienko (1.1) Serce struchlałego dziecka łomoce pod mundurem ułana i niewymowna trwoga żelaznymi obcęgi ściska piersi, gdy wchodzą tłumem szumnym w progi kościoła.S. Żeromski Popioły/Tom III
(1.1) lansjer
(1.1) kawalerzysta
ułanka , Ułan /, Ułanowicz /, ułania ułański
nie masz pana nad ułanaWojciech Chlebda, Stereotyp jako jedność języka, myślenia i działania w: Język a kultura, t. 12, Stereotyp jako przedmiot lingwistyki. Teoria, metodologia, analizy empiryczne pod red. J. Anusiewicza, J. Bartmińskiego, Wrocław 1998, s. 38.
(1.1) < lub „oghłan” albo „ułan” → młodzieniec, junak; od nazwiska muzułmańskiego pułkownika tatarskiego Aleksandra Ułana, walczącego po stronie króla Augusta II ze Szwedami i stronnikami Leszczyńskiego w latach 1701-1713 oraz konfederatami tarnogrodzkimi w latach 1715 i 1716. Ułanami początkowo nazywano podległych Ułanowi żołnierzy, a nazwa ta pozostała nawet po śmierci dowódcy, gdy dowódcą pułku został generał major Czymbaj Murza Rudnicki. Z czasem ułanami zaczęto nazywać żołnierzy wszystkich tatarskich pułków, posługujących się w szarży na wroga lancami zakończonymi proporczykami, które płoszyły konie wroga. Ostatecznie za czasów napoleońskich nazwa ułanów rozszerzyła się na wszelką lekką jazdę uzbrojoną w lance.
(1.1)
angielski: (1.1) uhlan, lancer białoruski: (1.1) улан esperanto: (1.1) ulano francuski: (1.1) uhlan hiszpański: (1.1) ulano niemiecki: (1.1) Ulan nowogrecki: (1.1) ουλάνος rosyjski: (1.1) улан słowacki: (1.1) hulán , ulán ukraiński: (1.1) улан włoski: (1.1) ulano