آتش ()
āteš
rzeczownik (1.1) ogień
آتش ()
(1.1-4) âteş (1.5-6, 2.1) atış
rzeczownik (1.1) ogień, płomień, pożar, pożoga (1.2) ogień, ostrzał (1.3) coś (łatwo)palnego (1.4) żar, gwałtowne uczucie, namiętność (1.5) rzut, rzucenie, rzucanie (1.6) strzał, wystrzał, strzelenie, strzelanie
(2.1) 2. czasownika: آتشمق
(1.1-4) (1.5-6)
(1.1) آتش سویندرمك (âteş söyündürmek) → gasić ogień (1.1) آتشە اورمق (âteşe urmak) → wrzucać w ogień / do ognia (1.1) آتش آلمق (âteş almak) → zajmować się (ogniem), zapalać się (1.2) آتش ایتمك (âteş etmek) → dawać ognia, otwierać ogień, strzelać
(1.1) اود • نار • آذر
(1.1) صو • آب
(1.1-4) (ātaš); źródłosłów dla (1.5-6) od (atmak); źródłosłów dla
(1.5-6, 2.1) inna pisownia: آتیش
آتش ()
ātásh, ātísh
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) ogień (1.2) broń palna
(1) آتش باري → ogień artyleryjski
آتش ()
âtaš
rzeczownik (1.1) ogień
آتشفشان ,آتشکده
źródłosłów dla ,
آتش ()
dewanagari: आतिश ātiś
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) ogień (1.2) płomień
(1.1) آگ