erba ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) dziedzictwo
erba ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) trawa
erba ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) trawa
erba ()
czasownik (1.1) dziedziczyć
(1.1) czas przeszły prosty erbt, imiesłów czasu przeszłego gyerbt
erba ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) zioło (1.2) trawa, ruń (1.3)
(1.1-2) erba; erbe
(1.2) Devo mandare a erba il bestiame. → Muszę wyprowadzić bydło na pastwisko.
(1.1) alle erbe → ziołowy • erbe aromatiche → przyprawy ziołowe • erbe medicinali → zioła lecznicze • mala erba → chwast, zielsko (1.2) fare l'erba → kosić trawę
(1.2) prato
erbaccia , erbaggio , erbaio , erbaiolo , erbario , erbatico , erbato , erbatura , erbolato , erborazione , erborista , erboristeria , erboristica , erborizzatore , erborizzazione erbeggiare, erbire, erborare, erborizzare erbaceo, erbale, erbato, erboristico, erboso
dar l'erba trastulla → wodzić za nos far d'ogni erba un fascio → wsadzić wszystko do jednego worka in erba → początkujący, zielony l'erba non cresce sulla strada maestra → na bitej drodze trawa nie rośnie