__TOC__ eufonia ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) wyraz, fraza lub zdanie mające strukturę fonetyczną skutkującą w harmonijnym i przez to przyjemnym akustycznie jego brzmieniu, też: to przyjemne brzmienie; (1.2) celowe rymowanie wyrazów występujących w tej samej wypowiedzi, zazwyczaj dla efektu komicznego (1.3) unikanie i często za tym idąca redukcja trudnych w wymowie zbitek głoskowych, np. magistrowie > magistrzy (1.4) intencjonalne dobranie wyrazów w utworze tak, by tworzyły eufonię (1.1) (1.5) dział poetyki zajmujący się eufonią (1.4) (1.6) zgodność i współbrzmienie tonów (1.7) w logopedii: czysta postać głosu ludzkiego
(1.1-7)
(1.1) Bo to piękno układa się także z brzmienia słów, z eufonii, z nich „bierze się mówienie”. (1.3) Pojęcie eufonii odnosi się przede wszystkim do języka mówionego, jednak w pewnym ograniczonym stopniu dotyczy również tekstów pisanych. (1.4) Eufonia to ta warstwa poetyki wiersza, która wydaje się niezbyt doceniana nawet przez profesjonalnych czytelników.
(1.5) eufonologia
(1.1,6) kakofonia
eufoniczny
< → dobry, przyjemny, poprawny dźwięk
angielski: (1.1) euphony duński: (1.1) eufoni hiszpański: (1.1) eufonía norweski (bokmål): (1.1) eufoni norweski (nynorsk): (1.1) eufoni
eufonia ()
rzeczownik (1.1) eufonia
eufoniko
eufonia ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) eufonia, współbrzmienie, dźwięczność
(1.1) eufonia; eufonie
eufonico
< <