nieudacznik () , ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) człowiek nieudolny; osoba, której się nie wiedzie; życiowy pechowiec
(1.1)
(1.1) Zabraliśmy ze sobą tego nieudacznika i wpakował nas w niezłe tarapaty.
(1.1) życiowy nieudacznik • okaz / przykład nieudacznika
(1.1) ciapa, fajtłapa, oferma; popapraniec; ,
nieudacznictwo nieudacznica nieudany
(1.1) Danuta Buttler, Halina Satkiewicz, Język i my, wydanie I, WSiP, Warszawa 1990, s. 38. (neudačnik)
angielski: (1.1) lame duck, loser, schlemiel rosyjski: (1.1) неудачник włoski: (1.1) imbranato