spucken ()
czasownik słaby, przechodni (1.1) pluć, spluwać, splunąć (1.2) pluć, wyrzucać z siebie
(1.1)Wiktionary.de, spucken(Konjugation), 2020 spuck|en (spuckt), spuckte, gespuckt (haben)
(1.1) Die dunkelhaarige Frau vor uns hat grade auf den Boden gespuckt.Spiegel online, Wie Paul zum Manieren-Pirat wurde, 28.04.2011 → (Ta) ciemnowłosa kobieta przed nami właśnie splunęła na ziemię. (1.2) Der Ätna spuckte stundenlang Asche und Lava.Spiegel online, Ätna-Vulkanasche löst Flughafensperrung aus, 09.07.2011 → Etna godzinami pluła popiołem i lawą.
(1.1) spucken auf / + (1.1-2) + spucken
Spucken , Spucke