peto ()
przymiotnik (1.1) prawdziwy, rdzenny
(1.1) jator
peto ()
rzeczownik (1.1) prośba
(1.1)
peti
peto ()
czasownik przechodni (1.1) podążać (dokądś), kierować sięJózef Korpanty, Słownik łacińsko-polski. I-Z, tom 2, Warszawa 2001, s. 451, ISBN 83-7195-472-7., udawać się śpiesznie, uciekać się (do czegoś) (1.2) kierować się (ku komuś) z wrogimi zamiarami, napadać, atakować, godzić (w kogoś/coś) (1.3) starać się uzyskać (coś), dążyć (do czegoś), tropić, szukać (1.4) prosić, błagać, zabiegać (o coś), wypraszać (coś u kogoś), ubiegać się (o urząd) (1.5) zabiegać o względy, zalecać się (1.6) dochodzić sądownie (czegoś), procesować się, starać się wyegzekwować, rościć sobie prawo (1.7) domagać się, żądać, wymagać
(1.1-7) petō, petere, petīvī, petītum
(1.1) Canis umbram petit. → Pies udaje się do cienia. (1.2) Lupus collum ovis petit dentibusHans Henning Ørberg, Lingua Latina per se illustrata. Pars I. Familia Romana, Special-Trykkeriet Viborg, 2003, s. 66, ISBN 87-997016-5-0. → Wilk rzuca się z zębami na kark owcy.
petitio, petitor repeto
peto ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) pierdnięcie
(1.1) peto; peti
(1.1) flato, flatulenza, loffa, scoreggia, ventosità, vescia
<