polować () ,
czasownik nieprzechodni niedokonany (1.1) brać udział w polowaniu, tropić aby zabić (1.2) pożądać, poszukiwać
(1.1-2)
(1.1) Legenda głosi, że Kazimierz Wielki poznał Esterkę polując w lasach pod Opocznem. Podobno gdy zbierała zioła dla swojego dziadka, wypadł na nią spłoszony tur i już miał ją zmiażdżyć, gdy przeszyty oszczepem runął u jej stóp. (1.1) Ścigałem w lasach jaguary i pumy i w pojedynkę polowałem na te dzikie zwierzęta. (1.1) Hrabia poluje na zające. (1.2) Teresa poluje na męża. (1.2) Lubimy polować na okazje.
(1.1) zabijać
upolować polowanie , pólko polny
angielski: (1.1) hunt arabski: (1.1) صاد, قنص baskijski: (1.1) ehizatu bhodźpuri: (1.1) शिकार करना czeski: (1.1) lovit duński: (1.1) jage; (1.2) jage elfdalski: (1.1) jaga esperanto: (1.1) ĉasi, ĉaskapti francuski: (1.1) chasser; (1.2) guetter górnołużycki: (1.1) honić hiszpański: (1.1) cazar, matar; (1.2) cazar, atrapar, conseguir kaszubski: (1.1) jachtowac, pòlowac kataloński: (1.1) caçar khowarski: (1.1) اݰکار کوریک łatgalski: (1.1) medeit łotewski: (1.1) medīt; (1.2) medīt maithili: (1.1) शिकार खेलना manx: (1.1) shelg niemiecki: (1.1) jagen norweski (bokmål): (1.1) jage norweski (nynorsk): (1.1) jage, jaga nowogrecki: (1.1) κυνηγώ, σκοτώνω; (1.2) κυνηγώ, πετυχαίνω, πιάνω pali: (1.1) maggati pontyjski: (1.1) κυνηγεύω portugalski: (1.1) caçar rosyjski: (1.1) охо́титься; (1.2) охо́титься shona: (1.1) vhima staroirlandzki: (1.1) ad·claid szwedzki: (1.1) jaga ukraiński: (1.1) полювати włoski: (1.1) braccare, cacciare