mianowicie () , , ,
spójnik (1.1) służy wprowadzeniu do uszczegółownienia wcześniejszej wypowiedzi (1.2) służy wprowadzeniu wyliczenia przysłówek (2.1) po nazwiskuAntoni Danysz, Powstanie niektórych wyrazów polskich, „Język Polski i Poradnik Językowy” nr 7–10/1916, s. 159.
(1)
(1.1) Ten plan ma istotną wadę, mianowicie zakłada bardzo duże koszty. (1.2) Odwiedziłem wszystkie państwa sąsiadujące z Polską, mianowicie Niemcy, Czechy, Słowację, Ukrainę, Białoruś, Litwę i Rosję.
(1.1) czyli, to jest, to znaczy, innymi słowy
mianować
(2.1)
(1.1) Przed słowem mianowicie oraz przed wyrażeniami zawierającymi to słowo stawia się przecinek.
angielski: (1.1) namely, viz.; (1.2) namely, viz. duński: (1.1) nemlig; (1.2) nemlig esperanto: (1.1) nome; (1.2) nome francuski: (1.1) à savoir; (1.2) à savoir górnołużycki: (1.1) mjenujcy; (1.2) mjenujcy hiszpański: (1.1) a saber; (1.2) o sea, es decir, esto es interlingua: (1.1) a saper niemiecki: (1.1) zwar, nämlich; (1.2) zwar, nämlich szwedzki: (1.1) nämligen, närmare bestämt, det vill säga ukraiński: (1.1) а саме; (1.2) а саме wilamowski: (1.1) nymłik; (1.2) nymłik