__TOC__ -ko ()
,
przyrostek (1.1) tworzy zdrobnienia rzeczowników rodzaju nijakiego
(1.1) ucho + -ko = uszko (z alternacją ch:sz)
-ek, -ka
Krystyna Długosz-Kurczabowa, Stanisław Dubisz, Gramatyka historyczna języka polskiego, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2001, s. 357.
-ko ()
przyrostek (1.1) …wprowadzające pytanie zamknięte, zazwyczaj tłumaczone na czy (1.2) …wprowadzające zdanie podrzędnie złożone dopełnieniowe, zazwyczaj tłumaczone na czy (1.3) …wraz z partykułą -han/-hän wyrażające wątpliwość, zazwyczaj tłumaczone na zastanawiać się, czy
(1.1-3)
(1.1) Oletko kotona? → Czy jesteś w domu? (1.1) Etko tiedä, mille olen laittanut minun lasini? → Czy nie wiesz, gdzie położyłem okulary? (1.1) Onko se valmis? → Czy to jest gotowe? (1.1) Paljonko kello on? → Która jest godzina? (1.1) Tuleeko hän? → Czy on przyjdzie? (1.1) Syötkö nyt? → Czy będziesz teraz jadł? (1.2) En tiedä, tulenko tänään. → Nie wiem, czy dziś przyjdę. (1.2) En tiedä, tuleeko hän. → Nie wiem, czy on przyjdzie. (1.3) Meniköhän hän kouluun tänä aamuna? → Zastanawiam się, czy on poszedł rano do szkoły.
(1.1) -ks
Jeśli w słowie występuje przednia harmonia samogłoskowa (ä, ö, y), przyrostek przyjmuje postać -kö. Słowo po dodaniu przyrostka przenosi się na początek zdania. Choć przyrostek jest dodawany zazwyczaj do orzeczenia, może być on dodany do innych części zdania: Naetko sinä minua? → Czy widzisz mnie? Sinäkö naet minua? → Czy ty (a nie kto inny) mnie widzisz? Minuako sinä naet? → Czy ty mnie (a nie kogoś innego) widzisz? W języku mówionym -ko zazwyczaj przekształca się w -ks lub jest pomijany. Meneeko hän? > Meeks se? Menetko sinä? > Meeks sä? lub Meetsä? lub Meeksä? Etko tiedä? > Et tiedä?