kucyk ()
,
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy (1.1) od kuc (1.2) mały lub niedorosły kuc rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (2.1) rodzaj fryzury, w której włosy są związane razem i luźno opadają;
(1.1-2) (2.1)
(1.1) Jego córka uwielbia jeździć na kucyku. (2.1) Moja koleżanka lubi nosić włosy związane w kucyk.
(1.1) jeździć na kucyku (2.1) długi / krótki / cienki / gruby kucyk • nosić / mieć / zrobić kucyk • związać włosy w kucyk
(2.1) koński ogon, kitka
kuc
(1.1) angielski: (1.2) pony; (2.1) ponytail duński: (2.1) hestehale esperanto: (1.2) ĉevaleto; (2.1) ĉevalvosto francuski: (1.2) poney ; (2.1) queue-de-cheval hiszpański: (1.2) poni ; (2.1) coleta , cola de caballo kataloński: (1.2) poni ; (2.1) cua łaciński: (1.1) mannulus ; (1.2) mannulus niderlandzki: (2.1) paardenstaart niemiecki: (1.2) Pony ; (2.1) Pferdeschwanz nowogrecki: (1.2) πόνεϊ ; (2.1) αλογοουρά (χτένισμα) pendżabski: (1.2) ਟੱਟੂ rosyjski: (1.2) пони ; (2.1) хвостик , хвост słowacki: (1.2) poník , pony ; (2.1) konský chvost węgierski: (1.2) póniló, póni włoski: (1.2) pony ; (2.1) coda di cavallo