piękność ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) cecha tego, co piękne (1.2) piękna kobieta
(1.1-2)
(1.2) Wczoraj w Krakowie widziałem prawdziwą piękność.
upięknienie , piękno , pięknotka , pięknienie , wypięknienie , upiększanie , upiększenie pięknieć , wypięknieć , upiększać , upiększyć piękny, przepiękny pięknie, przepięknie
Stanisław Szober, Gramatyka języka polskiego, PWN, Warszawa 1968, s. 121.
(1.1) angielski: (1.1) beauty; (1.2) beauty, belle baskijski: (1.1) edertasun; (1.2) eder białoruski: (1.1) прыгажосць ; (1.2) красуня , прыгажуня czeski: (1.2) krasavice , kráska duński: (1.1) skønhed ; (1.2) skønhed esperanto: (1.1) beleco; (1.2) belulino, beleco, belo francuski: (1.2) belle hiszpański: (1.1) belleza , beldad , hermosura ; (1.2) belleza , beldad , hermosura jidysz: (1.2) יפֿת־תּואר nowogrecki: (1.2) κούκλα, νεράιδα , γοργόνα rosyjski: (1.1) красота́ ; (1.2) краса́вица rumuński: (1.1) frumusețe sanskryt: (1.2) सुन्दरी turecki: (1.2) güzel ukraiński: (1.1) краса́ ; (1.2) красу́ня włoski: (1.2) beltà , venere , dea