muczeć ()
, , sylabizacja:
czasownik nieprzechodni niedokonany ( zamuczeć) (1.1) o bydle: wydawać niski, przeciągły odgłos
(1.1)
(1.1) Najważniejsze, żeby krowy nie muczały z głodu.
(1.1) wydawać głos
muczenie , zamuczenie , mućka mukać; zamuczeć mu, muu
< onomatopeiczne
angielski: (1.1) moo białoruski: (1.1) мы́каць bułgarski: (1.1) муча́ hiszpański: (1.1) mugir interlingua: (1.1) mugir jidysz: (1.1) מוקען (muken) kaszubski: (1.1) rëczëc kazachski: (1.1) мөңіреу niderlandzki: (1.1) loeien niemiecki: (1.1) muhen nowogrecki: (1.1) μουγκρίζω rosyjski: (1.1) мыча́ть slovio: (1.1) bucxat (бучат) szwedzki: (1.1) råma ukraiński: (1.1) му́кати