__TOC__ kulpa ()

rzeczownik (1.1) wina

(1.1) erru, hoben

kulpadun, kulpagabe, kulpagari, kulpante

kulpa ()

przymiotnik (1.1) winny, winien

(1.1)

(1.1) La ŝarĝaŭtisto ne estis kulpa pri la akcidento. → Kierowca ciężarówki nie był winny wypadkowi. (1.1) Ŝia fratino en ĉio estas kulpa. → Jej siostra we wszystkim była winna.

(1.1) senkulpa

kulpi, kulpigi, kulpiĝi kulpo, kulpeco, kulpulo kulpe