__TOC__ parco ()
rzeczownik (1.1) park
parco ()
czasownik (1.1) powstrzymać się, zaniechać (1.2) oszczędzić
(2.1) , i od: parcus
(1) parcō, parcere, pepercī lub parsī, parsum
parco ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) park, ogród publiczny (1.2) park, rezerwat (1.3) park, plac, skład (1.4) parking przymiotnik (2.1) umiarkowany, oszczędny (2.2) skąpy
(1.1-4) parco; parchi (2.1-2) parco , parca ; parchi , parche
(1.1) Mentre camminavamo nel parco, abbiamo raccolto le castagne. → Spacerując po parku nazbieraliśmy kasztanów.
(1.1) parco dei divertimenti → park rozrywki (1.2) parco nazionale → park narodowy (1.3) parco macchine → park maszynowy (2.1) parco di parole → oszczędny w słowach • parco nel mangiare e nel bere → umiarkowany w jedzeniu i piciu
(1.1) giardino (1.2) riserva (1.3) deposito, rimessa (1.4) parcheggio, autoparco (2.1) moderato, equilibrato, misurato, controllato, sobrio, regolato, contenuto, frugale, morigerato (2.2) avaro, gretto, meschino, limitato
(2.1) sregolato, sfrenato, eccessivo (2.2) generoso, prodigo
(1.1-4) (2.1-2)