erem ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) klasztor; (1.2) miejsce odosobnienia
(1.1-2)
(1.1) To jeden z najpiękniejszych kamedulskich eremów w Polsce. (1.1) Pustelnik mieszkał w eremie od lat, żywiąc się wyłącznie znalezionymi w lesie owocami.
(1.1) pustelnia, eremitorium (1.2) odosobnienie, samotnia, ermitaż, kartuzja, tebaida
eremita , eremitorium , eremitka eremicki
< , → odosobniony, pustynny
angielski: (1.1) hermitage, hermitary czeski: (1.1) poustevna francuski: (1.1) ermitage hiszpański: (1.1) ermita łaciński: (1.1) hermitagium , secessus , asceterium niemiecki: (1.1) Eremitage , Ermitage , Einsiedelei portugalski: (1.1) eremitério węgierski: (1.1) remetelak włoski: (1.1) eremo , eremitorio