ostroga ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) ostro zakończony metalowy kabłąk przypinany do butów, wspomagający działanie łydki; (1.2) strzelectwo część broni opierana o barkMonika Sobolewska, Słownictwo z zakresu strzelectwa sportowego w polszczyźnie współczesnej – wybrane zagadnienia, w: Socjolekt, idiolekt, idiostyl. Historia i współczesność pod red. Urszuli Sokólskiej, Uniwersytet w Białymstoku, Białystok 2017, s. 333. (1.3) ostry wyrostek z tyłu odnóży kurakówMarek P. Krzemień, 1000 słów o łowiectwie, Warszawa 1986, s. 104, ISBN 8311072604. (1.4) ostro zakończony, podługowaty twór występujący w budowie morfologicznej niektórych kwiatów;
(1.1-4)
(1.2) policzek
ostrogarz ostrogowy
(1.1) zdobyć ostrogi
angielski: (1.1) spur; (1.3) spur; (1.4) spur białoruski: (1.1) шпора duński: (1.1) spore ; (1.3) spore hiszpański: (1.1) espuela ; (1.3) espuela nowogrecki: (1.1) σπιρούνι , πτερνιστήρας rosyjski: (1.1) шпора węgierski: (1.1) sarkantyú