janczar ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) żołnierz dawnej regularnej, doborowej piechoty tureckiej, tworzonej początkowo z młodych chrześcijańskich brańców zmuszonych do przyjęcia islamu;
(1.1)
(1.1) Ciemny las twoim płaszczem, a janczary strachu • Twój turban z chmur haftują błyskawic potokiAdam Mickiewicz, Czatyrdah (wyd. 1826). (1.1) Najgłówniejszą zaś rzeczą było, że janczarowie domagali się wojny i że nie śmiano opierać się ich woliGeorge Füllborn, Jan III Sobieski Król Polski czyli Ślepa Niewolnica z Sziras (wyd. 1919). (1.1) Nie od ciosu pierzastej strzały janczara jęknął tak głucho hetmański syn, lecz zatrząsł się wszystek od polskiej strzały nieomylnej, co serce przeszyła boleściąStefan Żeromski, Duma o hetmanie (wyd. 1938).
janczarka janczarski
<
baskijski: (1.1) janizari białoruski: (1.1) янычар bułgarski: (1.1) еничарин hiszpański: (1.1) jenízaro ido: (1.1) janicharo nowogrecki: (1.1) γενίτσαρος rosyjski: (1.1) янычар słowacki: (1.1) janičiar ukraiński: (1.1) яничар węgierski: (1.1) janicsár