konać ()
czasownik nieprzechodni niedokonany ( skonać) (1.1) przestawać żyć, umierać w agonii (1.2) kończyć coś, wykonywać do końca
(1.1-2)
(1.1) Chora kona w swoim własnym łóżku.
(1.1) umierać, odchodzić, gasnąć
(1.1) rodzić się; żyć
konanie , skonanie skonać skonany
angielski: (1.1) die, expire, pass away rosyjski: (1.1) умирать wilamowski: (1.1) kunaen, konan, kunȧn włoski: (1.1) morire