bladość ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) cecha tego, co blade; cecha tych, którzy są bladzi
(1.1)
(1.1) Już sina bladość ustąpiła z jej policzków, na których zarysowywał się chwilami lekki rumieniec.
(1.1) bladość +
bladaczka , blednica , bladawość , blednięcie , zblednięcie , poblednięcie blednąć , zblednąć , poblednąć blady, bladawy, bladziutki, bledziutki blado, bladawo
(1.1)
Liczba mnoga w tabeli odmiany została podana za Słownikiem gramatycznym języka polskiego. Inne słowniki (np.: Uniwersalny słownik języka polskiego) odnotowują, że rzeczownik ten nie tworzy liczby mnogiej. Autorzy Wielkiego słownika języka polskiego, podając pełną odmianę, stwierdzają: „zwykle ”.
baskijski: (1.1) zurbiltasun białoruski: (1.1) бледнасць bułgarski: (1.1) бледост , бледност , бледнина , бледнота hiszpański: (1.1) palidez niemiecki: (1.1) Blässe nowogrecki: (1.1) ωχρότητα , χλωμάδα rosyjski: (1.1) бледность słowacki: (1.1) bledosť starogrecki: (1.1) ὠχρότης ukraiński: (1.1) блідість