dobrotliwość ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) cecha tego, co dobrotliwe; cecha tych, którzy są dobrotliwi
(1.1)
(1.1) dobrotliwość +
(1.1) dobrotliwość charakteru • korzystać z czyjejś dobrotliwości • nadużywać czyjejś dobrotliwości
(1.1) dobroduszność, dobroć, anielskość
(1.1) łagodność
dobrotliwy dobrotliwie
(1.1)
Liczba mnoga w tabeli odmiany została podana za Słownikiem gramatycznym języka polskiego. Inne słowniki (np.: Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego, Uniwersalny słownik języka polskiego) odnotowują, że rzeczownik ten nie tworzy liczby mnogiej.
angielski: (1.1) goodness kaszubski: (1.1) dobrotlëwòsc , dobrotlëwòta