opiekuńczość ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) cecha tego, co opiekuńcze; cecha tych, którzy są opiekuńczy
(1.1)
(1.1) Opiekuńczość państwa okresu międzywojennego dotyczyła kontroli nierówności społecznych i empirycznego rozstrzygania napięć. (1.1) Mężczyzna – mówię o prawdziwych mężczyznach, a nie o zapitych bydlakach – nastawiony winien być, i to też jest atawizm, na ochronę kobiety, na opiekuńczość. Opiekuńczość kobiety wyraża się w dyktowaniu: ona wie lepiej, co dla jej chłopa jest dobre, co powinien jeść, jak się ubierać, nawet co czytać, modeluje go na swój sposób.
(1.1) opiekuńczość + • opiekuńczość wobec +
(1.1) ojcowska / matczyna / siostrzana / braterska / kobieca / męska opiekuńczość • opiekuńczość państwa / instytucji
(1.1) troskliwość, dbałość
(1.1) cecha
(1.1) nadopiekuńczość
opieka , opiekun , opiekunka , opiekuństwo , opiekowanie , zaopiekowanie , nadopiekuńczość , podopieczny , podopieczna opiekować się , zaopiekować się opiekuńczy, nadopiekuńczy opiekuńczo, nadopiekuńczo
(1.1)
Liczba mnoga w tabeli odmiany została podana za Słownikiem gramatycznym języka polskiego. Inne słowniki (np.: Uniwersalny słownik języka polskiego) odnotowują, że rzeczownik ten nie tworzy liczby mnogiej.