obrządek ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) porządek uroczystych obchodów (1.2) stały powtarzający się rytm prac gospodarskich (1.3) ryt w ramach jednej rodziny liturgicznej (1.4) publiczny akt religijny, również jego porządek (1.5) wyznanie w ramach jednej religii (1.6) rytuał
(1.1-6)
(1.1) - Była w nim jakaś ogromna siła. Żegnał syna, widać było, jak bardzo cierpi, ale spokojnie jak gospodarz pilnował obrządku - mówi. (1.2) Będę wychodził z nim o świcie, trochę pomagał w obrządku.Krystyna Berwińska, Con amore. (1.3) Dwóch księży jeździło po kraju i odprawiało ostatnie msze w obrządku ormiańskim. (1.3) Pochowano go w atmosferze skandalu, bo choć ostentacyjnie podkreślał swoją konwersję, spoczął na cmentarzu katolickim, ceremonia pogrzebowa odbyła się w obrządku katolickim, a nad trumną rozgorzała walka o to, kto ma prowadzić kondukt - ksiądz czy pastor? (1.4) Wzięli ślub według tradycyjnego obrządku żydowskiego. (1.5) Bo już co do pogrzebów, to różnie bywało, i na cerkiewnym cmentarzu spoczywali zgodnie obok siebie ludzie dwóch obrządków, a jednej wiary. (1.6) Picie kawy jest obrządkiem, który towarzyszy tu wszystkim kontaktom między ludźmi.
(1.2) poranny / wieczorny / codzienny obrządek (1.3) obrządek greckokatolicki / ormiański / wschodni / prawosławny / rzymskokatolicki / pogański / katolicki / słowiański • posługa / msza / liturgia / święto / chrzest w obrządku (1.4) obrządek pogrzebowy
obrzędowość , obrzęd obrzędowy obrzędowo
angielski: (1.1) rite; (1.3) rite; (1.5) confession; (1.6) ritual