nicejczyk ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) mieszkaniec Nicei (miasta we Francji) (1.2) mieszkaniec Nicei (miasta w Turcji) (1.3) wierny lub zwolennik chrześcijaństwa zgodnego z postanowieniami soboru nicejskiego I
(1.1-3)
(1.1) Nicejczycy tłumnie wylegli na ulice swojego miasta. (1.3) Toteż dopiero po krótkim epizodzie Juliana Apostaty i panowaniu kilku cesarzy, na przemian nicejczyków i arian, Teodozjusz Wielki zadał arianizmowi decydujący ciosBenedetto Bravo, Jerzy Kolendo, Włodzimierz Lengauer, Świat antyczny: stosunki społeczne, ideologia i polityka, religia, s. 304, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1988.. (1.3) Klęska Walensa w bitwie z Wizygotami pod Adrianopolem w 378 r. dała początek ostatecznemu zwycięstwu nicejczyków nad arianizmemSzczepan Włodarski, Siedem soborów ekumenicznych, s. 64, wyd. "Odrodzenie", 1969.. (1.3) Boś się przeobraziła wśród Burgundów w ariankę, więc wmawiasz w siebie, iż nic ciebie nie obchodzą spory chrystoznawcze między katolikami prawosławnymi, czyli inaczej, jak nazywają pogardliwie arianie nas – nicejczykamiTeodor Parnicki, Śmierć Aecjusza, s. 198, Pax, 1978.?
(1.3) arianin
(1.1) mieszkaniec
Nicea nicejka nicejski, postnicejski, przednicejski, ponicejski
< < <
angielski: (1.1) Nicene, Nicaean baskijski: (1.1) nizatar francuski: (1.1) Niçois hiszpański: (1.1) nizardo włoski: (1.1) niceno