kołek ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) ociosany kawałek drewna o podłużnej formie (1.2) wyszlifowany sworzeń (1.3) drewniany lub plastikowy walec wciskany do ściany, w który wkręcana jest śruba (1.4) tępak, głupek (1.5) walec naciągający struny w instrumentach (1.6) szewski gwóźdź (1.7) pręt do nakręcania lin (1.8) kołowrotekBajka o złotym warkoczu, zapisała Wanda Pomianowska, w: Z gwary warmińskiej i mazurskiej, „Poradnik Językowy” nr 7/1951, s. 27.
(1.1)
(1.1) Wrzucił do ogniska długo i namiętnie strugany kołek i podniósł głowę. (1.1) Brał ze sobą naszego Burka, wbijał kołek w ziemię i przywiązywał zwierzaka, żeby go pilnował przed handlarzami dusz. (1.1) Czemu stoisz jak kołek! Zabierz stąd więźnia! (1.3) W żelbet takiego kołka nie wbijesz. No nie, ale takie kołki tynkowe, no. (1.4) Dać takiemu kołkowi trochę władzy i strach się bać Z Internetu, twitter.com.. (1.5) Jeden z kołków przeciągnął strunę, ta nie zdzierżyła, wyrwała kołek i zaczęła walić nim w ramę, na to młoteczki odpowiedziały waleniem w struny.
kołeczek , kół kołkowy kołowacieć
(1.1) ciosać kołki na głowie • sam jak kołek w płocie • stać jak kołek
(1.4) (1.8) angielski: (1.3) dowel; (1.5) peg estoński: (1.1) vai, teivas; (1.3) tüübel; (1.4) puupea; (1.5) virbel; (1.6) pinn, kingsepanael; (1.7) pinn kataloński: (1.1) estaca łaciński: (1.1) subscus niemiecki: (1.3) Dübel rosyjski: (1.1) кол ; (1.3) дюбель ukraiński: (1.1) кілок ; (1.3) дюбель ; (1.5) кілок włoski: (1.1) piolo , paletto ; (1.3) cavicchio ; (1.5) bischero , pirolo