ponętność ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) cecha tego, kto jest ponętny; pociągający wygląd; powabność, zmysłowość (1.2) atrakcyjność czegoś
(1.1-2)
(1.1) Jesteś dla siebie za surowa. Zasłaniasz się szerokimi płaszczami, by ukryć swoją ponętność. (1.1) Wydawało jej się kiedyś, że oboje z chłopem będą zawsze młodzi, silni i urodni, a tymczasem ciężkie pożycie małżeńskie wyssało krzepkość cielesną, odbarwiło krwiste policzki w bledziznę codziennych wyczerpań, pożarło ponętność urody. (1.2) „Wartością rzeczy jest waga lub ponętność w porównaniu z czymś innym” (1.2) Kiedy opisuje, co widział, czego doświadczył, ma za sobą nieraz ponętność prawdy i możeby autobiografię lub pamiętniki czasu swego dobrze napisał, ale jowialności jego są ckliwe, a wymysły nieprzydatne do zbudowania jednolitej całości.
(1.1) powab
(1.1) wstrętność
nęcenie nęcić , ponęcić ponętny, nęcący ponętnie, nęcąco