naczelnik ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) osoba stojąca na czele instytucji lub organizacji (1.2) osoba dowodząca walkami, powstaniem
(1.1) O, pan naczelnik! – wykrzyknęła trochę zbyt głośno pani Małgosia, poprawiając odruchowo nieco zmierzwioną blond grzywkę, do której rozczochrania przyczyniła się przed chwilą wprawna ręka Waldka. (1.2) Naczelnik, tęgi, rudobrody Niemiec, nakazawszy im znakiem milczenie, począł następnie nasłuchiwać.
(1.1) dyrektor, szef, zwierzchnik (1.2) dowódca, wódz, zwierzchnik
naczelna , naczelne , naczelniczka , naczelnikowa , naczelnikostwo , naczelny naczelnikować naczelnikowski, naczelny na czele na czele
angielski: (1.1) chief, head, master, governor / guvnor; (1.2) chieftain francuski: (1.1) chef hiszpański: (1.1) jefe , director niemiecki: (1.1) Vorsteher , Leiter rosyjski: (1.1) начальник włoski: (1.1) questore