tkwić ()
czasownik nieprzechodni niedokonany ( utkwić) (1.1) zostawać nadal w tym samym miejscu, przedtem tam wpadłszy, przybywszy czy będąc wetkniętym (1.2) pozostawać długo w umyśle albo sercu czasownik nieprzechodni niedokonany ( brak) (2.1) mieć początek w czymś, być istotą czego
(1.1) tkwić w jednym punkcie (1.2) tkwić w pamięci
(1.1) pozostawać, rezydować (1.2) być odczuwanym, być pamiętanym, być rozpamiętywanym (2.1) być wrodzonym, istnieć, leżeć, osadzać się, zawierać się
utkwić tkwić po uszy
angielski: (1.1) reside, rivet, be sitting, be sticking, be stranded, be stuck; (2.1) lie, inhere in, reside in niemiecki: (1.1) stecken; (1.2) bleiben; (2.1) fußen rumuński: (1.1) rămâne, fi blocat; (1.2) rămâne; (2.1) consta