magnetyzm ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) zjawiska i właściwości materii odnoszące się do oddziaływania pól magnetycznych; (1.2) siła przyciągająca (1.3) tajemnicza siła tkwiąca w istocie żywej, która wpływa na inne jednostki;
(1.2) charyzma, czar, magnetyczność, urok (1.3) magnetyzm zwierzęcy, mesmeryzm
magnes , magnesyn , magneto , magnetyczność , magnetyt , magnetyzer , magnesowanie , magnetyzowanie magnesować , magnetyzować magnesowy, magnetyczny magnetycznie magneto-
< → magnetyczny + -izm
afrykanerski: (1.1) magnetisme angielski: (1.1) magnetism; (1.2) magnetism azerski: (1.1) maqnetizm białoruski: (1.1) магнетызм bułgarski: (1.1) магнетизъм ; (1.2) магнетизъм chorwacki: (1.1) magnetizam czeski: (1.1) magnetismus francuski: (1.1) magnétisme hiszpański: (1.1) magnetismo kataloński: (1.1) magnetisme litewski: (1.1) magnetizmas łaciński: (1.1) magnētismus łotewski: (1.1) magnētisms ; (1.2) pievilcība niemiecki: (1.1) Magnetismus portugalski: (1.1) magnetismo ; (1.3) mesmerismo słowacki: (1.1) magnetizmus telugu: (1.1) అయస్కాంతశక్తి turecki: (1.1) manyetizma, mıknatıslık; (1.2) cazibe; (1.3) manyetizma ukraiński: (1.1) магнетизм węgierski: (1.1) mágnesesség wietnamski: (1.1) từ tính włoski: (1.1) magnetismo