odsiecz ()
, , ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) pomoc wojskowa dla oblężonej twierdzy lub dla osaczonych własnych oddziałów albo wojsk sojuszniczychBogdan Snoch, Terminy i pojęcia historyczne. Słownik szkolny, Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1990, ISBN 83-02-03944-6, s. 102.;
(1.1)
(1.1) Sobieski zabrał z Krakowa ok. 27 tys. wojsk koronnych, w tym 24 chorągwie husarii, i 29 lipca, nie czekając na spóźniających się Litwinów, pomaszerował śpiesznie na odsiecz Wiedniowi.
(1.1) z odsieczą • na odsiecz
(1.1) nadejść / pospieszyć / przybyć / przyjść z odsieczą • iść / ruszyć / na odsiecz / z odsieczą
odsieczny, odsieczowy
+ → odciąć / odcinać (od nieprzyjaciół, wroga)
zazwyczaj
angielski: (1.1) relief francuski: (1.1) secours niderlandzki: (1.1) ontzet niemiecki: (1.1) Entsatz , Entsetzung rosyjski: (1.1) помощь włoski: (1.1) soccorso