__TOC__ brach ()
,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) poufale o koledze
(2.1) od: ber
(1.1) najczęściej w , (2.1)
(1.1) – Elo, ziomuś! – Siemasz, brachu! (1.1) Mój brach to równy gość.
(1.1) przyjaciel, kumpel, kompan, towarzysz, kolega; kamrat; kumoter
brachol , bracholek brachu
angielski: (1.1) bro chiński standardowy: (1.1) 哥 (gē) słowacki: (1.1) bracho , brácho
brach ()
przymiotnik (1.1) nieuprawiany, nieuprawiony (np. pole)
(2.1)
(1.1) (2.1)
(1.1) ein bracher Acker • brach legen / brachlegen • brach liegen / brachliegen
Brache
brach ()
braeh
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) międlica, cierlica, tarlica
(1.1) brach; bracha
bracha