()
,
rzeczownik (1.1) wu shu - ogół tradycyjnych chińskich sztuk walki (1.2) ogólnie sztuka walki
(1.1) 武术是中国传统文化的重要组成部分，被视为中国文化之精粹。(wǔshù shì zhōngguó chuántǒng wénhuà de zhòngyào zǔchéng bùfèn bèi shìwéi zhōngguó wénhuà zhī jīngcuì) → Wu shu stanowi ważną część tradycyjnej kultury chińskiej i jest uważane za jej esencję. (1.1) 传统的运动包括瑜伽，太极拳和武术等等。(chuántǒng de yùndòng bāokuò yújiā tàijíquán hé wǔshù děngděng) → Do tradycyjnych ćwiczeń należą między innymi joga, tai chi i wu shu. (1.2) 这部纪录片探讨了近代的泰国武术的起源。(zhè bù jìlùpiàn tàn tǎo liǎo jìndài de tàiguó wǔshù de qǐyuán) → Dokument zgłębia początki współczesnych tajskich sztuk walki. (1.2) 柔道起源于日本古代的武术柔术。(róudào qǐyuán yú rìběn gǔdài de wǔshù róushù) → Judo wywodzi się ze starożytnej japońskiej sztuki walki ju-jitsu.
(1.1-2) klasyfikator: brak lub 种 (zhǒng); 一种武术 → jeden rodzaj sztuk walki
(1.1) 少林武术 → Szaolin wu shu (odmiana praktykowana w klasztorze) (1.2) 武术馆 → placówka, miejsce sztuk walki (=dojo)
(1.1) 功夫
→ wojskowa, militarna, waleczna + technika obecnie 武术 odnosi się do dowolnej sztuki walki w rozumieniu zachodnim, a więc ćwiczeń o charakterze rekreacyjnym czy sportowym, wykonywanych w celu rywalizacji czy rozrywki; do czasów dynastii Song (czyli X-XII w.) 武术 były „sztuką wojenną”, a więc umiejętnością posługiwania się ciosami, kopnięciami, a nawet rozmaitą bronią białą na polu bitwy; później nastąpiło rozróżnienie pojęciowe, i „sztuka wojenna” zyskała miano 武艺 (wǔyì), natomiast pojęcie 武术 zaczęło ewoluować w kierunku zrozumienia współczesnego, a więc bardziej „walki na pokaz” albo w celu samorozwoju; obecnie, aby zachować przecyzję wypowiedzi, mówiąc konkretnie o wu shu (1.1) używa się określenia 中国武术 (= chińskie sztuki walki), lub popkulturowego zamiennika, 功夫 (gōngfu) = kung fu