__TOC__ izafet ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) konstrukcja składniowa, występująca m.in. w językach semickich, irańskich i turkijskich, w której jeden rzeczownik określany jest przez inny rzeczownik bądź rzadziej – przez przymiotnik; jej odpowiednikiem w języku polskim jest zwykle rzeczownik z przydawką dopełniaczową lub rzeczownik z przydawką przymiotną
(1.1)
(1.1) W języku arabskim pierwszy człon izafetu stoi w „status constructus”, a więc jest to rzeczownik pozbawiony jakiegokolwiek rodzajnika, określonego czy nieokreślonego. (1.1) Izafet w języku perskim składa się z rzeczowników lub rzeczowników i przymiotników, a jego wykładnikiem jest enklityka „-e” lub „-ye”. (1.1) W języku tureckim istnieją cztery rodzaje izafetu: trzy rodzime i jeden zapożyczony z języka perskiego.
izafetowy
< (iḍāfa(t)), (ezâfe)
arabski: (1.1) إضافة (iḍāfa) hebrajski: (1.1) סמיכות (smichut) perski: (1.1) اضافه (ezâfe) turecki: (1.1) tamlama, izafet
izafet ()
rzeczownik (1.1) izafet
(ezâfe) <
izafet ()
rzeczownik (1.1) izafet
< (iḍāfa(t)), (ezâfe),