__TOC__ smitte ()
czasownik (1.1) zarazić, zarażać (1.2) zarazić, zarażać rzeczownik, rodzaj wspólny (2.1) infekcja (2.2) szkodliwy wpływ
(1) at smitte, smitter, smittede, smittet (2) (en) smitte, smitten,
(1.1) Fuldt vaccinerede, der alligevel bliver smittet, kan selvom de ikke er særligt syge stadigt smitte andre. → W pełni zaszczepieni, którzy mimo wszystko się zakażą, mogą – mimo że nie są specjalnie chorzy – zarażać innych. (2.1) Immunforsvaret er som en fæstning – men corona har angrebstaktik, der kan forklare stigende smitte med andre virusser. → Układ immunologiczny jest jak forteca – ale koronawirus ma taktykę ataku, która może wyjaśniać wzrost liczby infekcji innymi wirusami.
(2.1) infektion
smitte ()
czasownik (1.1) zarazić rzeczownik, rodzaj męski (2.1) infekcja
smitte ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) infekcja