cześnik ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) urzędnik nadworny opiekujący się królewską piwnicą i usługujący przy dworskich ucztach, podający władcy do stołu; (1.2) później, od XIV wieku, jedynie ziemski urząd tytularny z imiennie przysługującym tytułem honorowym
(1.1) cześnik wielki / koronny / litewski
(1.1) dworzanin
podczaszy
cześnikostwo , cześnikiewicz , cześnikowic / cześnikowicz ; Cześnikowicz, Cześnikowski, Cześniki cześnikowa, cześnikówna cześnikować
angielski: (1.1) cupbearer bułgarski: (1.1) чашник czeski: (1.1) číšník francuski: (1.1) archiéchanson , eschanson litewski: (1.1) taurininkas łaciński: (1.1) pincerna niemiecki: (1.1) Oberschenk rosyjski: (1.1) ча́шник